کنفرانس لندن از نظر بسیاری ها جز "لویه جرگه لندن"برای صلح با طالبان چیزی نبود. رسانه ها، سیاستمداران و مردم طوری به این کنفرانس نگاه می کردند که باید در این کنفرانس نیز، همانند کنفرانس بن که تعدادی دعوت شدند و در قدرت سهم گرفتند، طالبان دعوت می شدند و در قدرت سهم می گرفتند.البته، با این که کنفرانس مذکور تنها در مورد صلح با طالبان نبود، ولی، سایر مسایل مانند مبارزه با فساد و حکومتداری خوب، در بیانیه آقای کرزی در درون یک ستراتژی، به جز از همان حرف های همیشگی، مطرح نشد.تصور نمی شود که مردم با دلچسبی زیادی به نتایج کنفرانس چشم بسته باشند. کنفرانس های متعدد دیگر بین المللی نیز بر اساس تعهدات برجسته دایر گردید، اما، مردم بهبود چشمگیری در زندگی و حکومتداری کشور مشاهده نکرده اند. از این رو، ارزش این کنفرانس بیشتر به مساله مصالحه با طالبان و چگونگی برخورد کشورهای غربی بسته بود.
تصور می شد که کرزی در این کنفرانس یک سند ستراتژیک در رابطه به روند صلح با طالبان مطرح کند، اما او در بیانیه اش تنها به دعوت طالبان به صلح و برگزاری لویه جرگه صلح بسنده کرد. این مساله از این جهت می تواند مطرح باشد که کرزی بدون کدام برنامه مدونی گفتگوهای خود را با این گروه آغاز کرده است. منتقدین او می گویند که این پروسه بدون مشوره با افراد و گروه های سیاسی و مدنی آغاز گردیده و سرانجامی نیز ندارد. ولی کرزی و متحدین بین المللی اش، مانند بریتانیا، به هدف نهایی این روند امیدوارند.
کرزی در ارتباط به لویه جرگه صلح گفت که جرگه ها همیشه در افغانستان موثر بوده است. از نگاه کرزی، جرگه کلان های قومی پشتون می تواند به جنگ خونین میان حکومت و طالبان پایان بخشد. ولی این ظاهر قضیه است. سند و مدرکی در دست نیست که ریش سفیدان و بزرگان قومی متنفذ پشتون ها بر طالبان نفوذی داشته اند. برعکس، چه در افغانستان و چه در پاکستان، اگر فرد با نفوذ قومی با طالبان مخالفت کرده است، در زودترین فرصت ممکن به قتل رسیده است. به خاطر ترس از کشته شدن به دست طالبان است که نه قبایل پشتون به صورت واضح از حکومت حمایت می کنند و نه سرباز به اردوی ملی می فرستند. واضح است که شاید تعدادی از سران قبایل با طالبان مشکل داشته باشند، اما به خاطر ترس از آن ها، مخالفت های خود را پنهان کرده اند. به هر صورت کرزی می خواهد که از همین ساختار قومی یک راه حل مشروع برای گفتگو با طالبان مهیا بسازد.
منتقدین می گویند که طالبان بار دیگر با رد هرنوع مصالحه، امکان گفتگو بر اساس مشوق های مالی و مادی را رد کردند. اما، طالبان بخاطر ماهیت تندروانه سیاسی ناگزیر هستند که تا دقیقه آخر امکان مصالحه را رد کنند. ولی واقعیت امر این است که طالبان مذاکرات پشت پرده خود را با مقام های افغان و بین المللی ادامه می دهند.
روزنامه بریتانیایی گاردین، به نقل از مقام های ارشد ملل متحد، افشا می نماید که کای آیده، نماینده این سازمان در افغانستان، به تاریخ 8 جنوری با تعدادی از فرماندهان ارشد شورای رهبری طالبان موسوم به شورای کویته، بر اساس درخواست آن ها، در دبی دیدار و ملاقات داشته است. بر اساس این گزارش، این فرماندهان از امنیت آتی خود در صورت ظاهر شدن در مکان های عمومی ابراز نگرانی کرده و نمی خواهند که در جايی مانند زندان بگرام زندانی شوند.
گزارش از قول یک دیپلومات غربی می افزاید که این ملاقات نشانه چنددستگی در میان طالبان است؛ طالبان میان رده که با مشوق های جدید، خود را از زیر بار جنگ فرسایشی رها می کنند، و طالبان سخت سری که جنگ تا پیروزی را خواستار هستند. کسی نمی تواند تایید کند که این فرماندهان از جانب ملاعمر و تمام سران ارشد طالبان با کای آیده ملاقات کردند و یا از جانب خود. اما، در هر صورت، یک نقطه قوت برای مواضع حامد کرزی مبنی بر مصالحه پذیر بودن طالبان است.
واقعیت این است که کنفرانس لندن، آن گونه که انتظار می رفت، در مورد طالبان به تصامیم واضح دست پیدا نکرد. معلوم نیست که آیا این موضوع تا رسیدن به نتایج مشخص در کنفرانس کابل پیگیری خواهد شد یا خیر؟
بریتانیایی ها، با شفافیت بیشتر از صلح با طالبان حرف می زنند، ولی، امریکایی ها با وجود حمایت از اهداف اصلی این روند، به شدت از کلمه مصالحه و مذاکره با طالبان که از آن بوی شکست می آید، پرهیز دارند. با وجودی که حکومت به صراحت از طرح مصالحه و صلح با طالبان حرف می زند، هیلاری کلینتون بدون اشاره ای به طرح کرزی، از هدف ختم جنگ از راه های غیر نظامی تاکید کرد. ریچارد هالبروک با رد نظریه مصالحه، گفت که مذاکره با طالبان منتفی است. او بیشتر متمایل است که طالبان به عنوان شورشیان پشیمان سلاح خود را به زمین گذاشته و یک زندگی صلح آمیز را در قریه های جنوبی کشور آغاز کنند.
اما، کرزی و بریتانیایی ها آگاه هستند که بدون پیشرفت این روند، کاهش خشونت ها و جنگ امری بعید است. در پایان اعلامیه رسمی کنفرانس آمده است که افغانستان در ظرف پنج سال آینده مسوولیت کامل امنیت اش را به دوش خواهد گرفت. ولی کرزی قبلا در مصاحبه خود با بی بی سی گفت که این کار نیازمند زمان بیشتر، بین 10 تا 15 سال دیگر است. مدت زمانی که فعلا برای غربی ها زیاد خوشایند نیست.
هشت صبح
